Opublikowano Dodaj komentarz

badanie kliniczne i immunologiczne czterech dzieci matek z trądem trądowym, z których dwie rozwinęły się w okresie niemowlęcym

sto trzynaście Kobiet I 27 zdrowych kontrolek badano w czasie ciąży, podczas porodu, a następnie z ich dziećmi w okresie laktacji. 38 matek z trądem trądowym okazało się mieć stałe barwienie prątków w rozmazach skóry lub biopsji, a zatem zostały uznane za potencjalnie wysoce zakaźne dla nienarodzonych dzieci przez hematogenne rozprzestrzenianie się przez łożysko. U dwóch dzieci matek z tej grupy zdiagnozowano trąd ze względów klinicznych i histologicznych. Trzecie dziecko mogło mieć trąd, ale sprawa nie została udowodniona. Czwarte dziecko nie miało trądu i chociaż miało grzybicę, zostało zatem uznane za rozsądną kontrolę. Zmiany skórne trądu po raz pierwszy zaobserwowano w specjalnej klinice kontrolnej, gdy dzieci były w wieku od 9 do 17 miesięcy. Wykazanie przeciwciał IgA i IgM anty-M. leprae w surowicach sznurkowych zostało przyjęte jako wskazanie wewnątrzmacicznej stymulacji immunologicznej, a tym samym przeniesienia przez łożysko M. leprae. U dwojga dzieci z udowodnionym trądem stwierdzono wczesny i znaczący wzrost aktywności przeciwciał anty-M. leprae w surowicy Iga, w szczególności w surowicy IgM. Trzecie dziecko, podejrzane o trąd, ale u którego diagnoza nie została udowodniona, wykazało podobny, ale mniej wyraźny wzrost aktywności IgA i IgM w surowicy. Czwarte dziecko nie wykazywało takiego wzrostu aktywności anty-M. leprae. Zmniejszenie aktywności przeciwciał IgG anty-M. leprae w surowicy można wykazać u jednego z dzieci z trądem po wyleczeniu zmian trądowych, ale nie u drugiego dziecka.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.