Opublikowano Dodaj komentarz

Ryan Leaf

1998 NFL DraftEdit

Peyton Manning i Leaf byli powszechnie uważani za dwóch najlepszych graczy dostępnych w drafcie 1998, a skauci i analitycy debatowali, kto powinien zostać wybrany jako pierwszy. Trener Tampa Bay Buccaneers Tony Dungy przypomniał, że chociaż jego zespół nie potrzebował rozgrywającego, „Manning-Leaf był naprawdę rozdarty, gdy rozmawialiście z ludźmi”. Wielu faworyzowało silniejsze ramię Leafa i większy potencjał, podczas gdy inni uważali, że Manning jest bardziej dojrzałym graczem i bezpieczniejszym wyborem. Większość obserwatorów uważała jednak, że nie będzie miało większego znaczenia, czy Manning czy Leaf zostaną powołani jako pierwsi, ponieważ każdy z nich będzie bardzo korzystny dla jego zespołu.

Indianapolis Colts posiadało pierwszy wybór draftu w tym roku. Skauci drużyn preferowali Leaf, ale prezydent Colts Bill Polian i sztab trenerski preferowali Manning, zwłaszcza po odkryciu podczas indywidualnych treningów, że może rzucać mocniej niż Leaf. Manning również zaimponował zespołowi podczas wywiadu, podczas gdy Leaf przegapił jego. Profil kandydata Leaf opisywał gracza jako „pewnego siebie do tego stopnia, że niektórzy postrzegają go jako aroganckiego i prawie nieznośnego”. Leaf przytył około 20 funtów między końcem sezonu juniorskiego a NFL Combine w lutym, co Jerry Angelo, jeden z sześciu ekspertów Sports Illustrated konsultował w sprawie wyboru, opisał jako” sygnał ” o swojej samodyscyplinie. Cała szóstka uważała, że Manning był lepszym wyborem, ale magazyn podsumował: „to, co wydaje się dość pewne, to to … zarówno Manning, jak i Leaf powinni rozwinąć się w co najmniej dobrych starterów NFL”.

Polian powiedział Chargers general manager Bobby Beathard, że nie będzie handlu Colts ’ pick. Beathard powiedział później, że wziąłby Manninga z pierwszym wyborem, ponieważ znał swojego ojca Archie Manninga, „ale to nie znaczy, że było coś złego z Ryanem w tym czasie”. Jego zespół potrzebował nowego rozgrywającego po tym, jak zaliczył najmniej przyłożeń w lidze w poprzednim sezonie. Aby uzyskać drugi wybór draftu z Arizona Cardinals, San Diego wymienił swój trzeci ogólny wybór, przyszły wybór pierwszej rundy, wybór drugiej rundy i trzykrotny Pro Bowler Eric Metcalf, gwarantując prawo do draftu, który z dwóch ćwierćfinałów Indianapolis nie wziął pierwszy. Manning został wybrany najpierw przez Colts, a Leaf second przez Chargers, którzy podpisali z nim czteroletni kontrakt wart 31,25 miliona dolarów, w tym gwarantowaną premię za podpisanie 11,25 miliona dolarów, największą w historii wypłaconą żółtodziobowi w tym czasie. Leaf powiedział: „nie mogę się doczekać 15-letniej kariery, kilku wyjazdów na Super Bowl i parady przez Centrum San Diego.”W noc po drafcie Leaf poleciał do Las Vegas w Nevadzie odrzutowcem właściciela ładowarek Alexa Spanosa i imprezował całą noc; następnego dnia Leaf ziewnął podczas swojej pierwszej konferencji prasowej.

San Diego Chargers (1998-2000)Edit

sezon 1998edytuj

wysokie nadzieje San Diego dla Leaf zostały wkrótce przerwane, ponieważ jego debiutujący sezon został zrujnowany przez złe zachowanie, począwszy od pominięcia ostatniego dnia sympozjum obowiązkowego dla wszystkich draftów NFL i nałożenia kary w wysokości 10 000$. Leaf jednak dobrze spisał się w przedsezonie i na początku sezonu regularnego, ponieważ Ładowarki wygrały swoje pierwsze dwa mecze. The Chargers wygrali otwarcie sezonu 6 września 1998, 16-14 nad Buffalo Bills pomimo błędów z liścia, takich jak fumbling jego pierwszy strzał i rzucanie dwa przechwyty; Buffalo karne unieważnione dwa niedoszłe przechwycenia z Leaf. W meczu, 6-jardowe przyłożenie Leafa do Bryana Stilla, które po 67-jardowym podaniu dało San Diego prowadzenie 10-0. Jednak pod koniec meczu San Diego uległo 14-13 po przechwyceniu liścia. Leaf ukończył 16 z 31 podań na 192 jardów w Openerze i 13 z 24 podań na 179 jardów (z 31 gwałtownymi jardami w 7 dźwigniach) w drugim meczu, wygrywając 13-7 z Tennessee Oilers.

trzy dni przed meczem Chargers 20 września przeciwko Kansas City Chiefs, Leaf został hospitalizowany z powodu infekcji wirusowej, którą przypisywał do nieprawidłowo oczyszczonego oparzenia sztucznej murawy. Rozpoczął grę, ale ukończył tylko jeden z 15 podań na cztery jardy, rzucił dwa przechwyty i miał cztery fumbles (trzy utracone) w 23-7 straty. Następnego dnia Leaf został złapany przez kamerę krzyczącą do reportera San Diego Union-Tribune Jaya Posnera, aby „znokautować” podczas wywiadu w szatni i został wyprowadzony przez Juniora Seau i kierownika zespołu, podczas którego nazwał Posnera „pieprzoną suką”. Później przeprosił Posnera za incydent.

Po tym, jak Leaf miał cztery podania w pierwszej połowie wybrane przez New York Giants w tygodniu 4 (28 września), został na ławce rezerwowych przez głównego trenera Kevina Gilbride ’ a na rzecz byłego selekcjonera z szóstej rundy Craiga Whelihana. Następny mecz rozpoczął 4 października w przegranym 17-12 meczu z Indianapolis Colts i najlepszym wyborem Peytonem Manningiem. Obaj rozgrywający ukończyli 12 z 23 podań i rzucili jedno przechwycenie, a Leaf miał 23 więcej jardów (160) niż Manning, ale Manning rzucił jedyne przyłożenie w grze i nigdy nie został wyrzucony, podczas gdy Leaf został strącony cztery razy. W ostatnich dwóch minutach i San Diego w dół 14-6, 56-jardowe podanie Leafa do Charliego Jonesa ustawiło 1-jardowe natrone oznacza przyłożenie, ale potencjał Leafa Wiązanie 2-punktowe podanie do Webstera Slaughtera było niekompletne. Następnie stracił pracę wyjściową na stałe do Whelihan po występie 4-z-15, 23 jardów z przechwytu przeciwko Denver Broncos 8 listopada. Leaf zakończył sezon z 1289 przejazdami w dziesięciu meczach i 45,3% odsetkiem ukończenia z zaledwie dwoma przyłożeniami przeciwko piętnastu przechwyceniom, co dało mu fatalną ocenę rozgrywającego na poziomie 39,0.

Leaf źle odnosił się zarówno do mediów, jak i do kolegów z drużyny, których obwiniał za słabą grę, a także zyskał reputację złej etyki pracy, takiej jak gra w golfa, podczas gdy inni rozgrywający studiowali film. Beathard powiedział, ” faceci mogą być palantami, ale nigdy nie widziałem faceta, który pracował ciężej przy alienacji swoich kolegów z drużyny. Junior Seau, Rodney Harrison, przyszli do mnie i powiedzieli:””Harrison opisał sezon 1998 jako „koszmar” z powodu niedojrzałości Leafa i nieskuteczności Whelihana: „Gdybym musiał przejść przez kolejny rok w ten sposób, prawdopodobnie rzuciłbym grę.”Podczas offseason, Seau wezwał kierownictwo do podpisania umowy z weteranem rozgrywającym i” sprowadź tu faceta, który nie będzie niańczył, ale wygrał.”

1999 seasonEdit

Leaf doznał kontuzji barku rzucającego 20 minut w treningu inauguracyjnym Chargers’ training camp 23 lipca 1999. Miesiąc później fan zahipnotyzował Leafa śpiewając tekst piosenki zespołu Little River „Lonesome Loser” i porównując go do nieudanego rozgrywającego NFL Heatha Shulera. Leaf, w towarzystwie trenera i ochroniarzy, poszedł skonfrontować się z kibicem, ale został powstrzymany przez dwóch trenerów, a inny pracownik Chargers powiedział: „Nie, Nie rób tego, Ryan. Nie rób tego.”Leaf później wyjaśnił incydent:”…chciałem powiedzieć: „Hej, słuchaj, dorosłem, jestem spokojny, chciałbym zrozumieć, dlaczego tak o mnie mówisz.””

Leaf przeszedł operację, aby naprawić łzę labralną w ramieniu i opuścił sezon 1999. Został umieszczony na kontuzjowanym rezerwie, ale na początku listopada trafił na pierwsze strony gazet, gdy wdał się w krzyczący mecz z Beathardem i trenerem, co skutkowało grzywną, zawieszeniem bez wynagrodzenia i przeprosinami ze strony Leafa cztery tygodnie później. Podczas zawieszenia został przyłapany na wideo grającym w futbol flagowy na stadionie w San Diego, co było pogwałceniem jego kontraktu według kierownictwa drużyny.

sezon 2000edytuj

w ostatnim meczu sezonu przedsezonowego 2000 Leaf zaliczył podanie do Trevora Gaylora, by przypieczętować zwycięstwo 24-20 nad Arizona Cardinals. Po zakończeniu gry pojawił się na okładce wydania Sports Illustrated z 4 września 2000 wraz z nagłówkiem „Back from the Brink”. Okładka scharakteryzowała jego powrót jako „przejście od pariasu do możliwego wyróżniającego się pro passera”. Rozpoczął dwa pierwsze mecze sezonu 2000, ale ukończył mniej niż połowę swoich prób podania i rzucił pięć przechwytów przeciwko tylko jednemu przyłożeniu. W sezonie otwierającym 3 września, przegranym 9-6 Z Oakland Raiders, Leaf wykonał 17 z 39 podań na 180 jardów i trzy typy, w tym jeden na 4-calowym meczu z 1:37 pozostało, co przypieczętowało zwycięstwo rajderów. Doznał opuchlizny w lewej ręce oprócz rany podbródkowej, która wymagała szwów po późnym uderzeniu Raiders defensywnego ataku Regana Upshawa. Następny mecz, 28-27 Strata do New Orleans Saints, Leaf zakończone 12 z 24 podania na 134 jardów i rzucił swoje pierwsze przyłożenie podanie od swojego debiutującego sezonu, 20-jarder do Curtisa Conwaya, ale także rzucił dwa przechwycenia, z których jeden ponownie kosztował Ładowarki na koniec gry.

trener Mike Riley planował rozpocząć backup Moses Moreno w tygodniu 3, ale Leaf zaczął po tym, jak Moreno doznał kontuzji barku. W następnym tygodniu Leaf doznał skręcenia nadgarstka, co spowodowało, że opuścił kolejne pięć meczów. W listopadzie publicznie spekulował, że Ładowarki zwolnią go po sezonie, a później tego miesiąca raporty sugerowały, że Leaf kłamał na temat kontuzji nadgarstka, aby wyjść z treningu i zamiast tego zagrać w golfa.

w tygodniu 11 meczu 12 listopada przeciwko Miami Dolphins, Leaf zastąpił Moreno w połowie meczu. Leaf wykorzystał przechwytując w swoim czwartym snap, poprowadził przyłożenie w następnej serii Chargers’, i opuścił grę z prawie minutą, aby przejść po naprężeniu ścięgna ścięgna na scramble. Ten mecz był pierwszym od 1993 roku, w którym trzy ćwierćfinały w tej samej drużynie – w tym przypadku Leaf, Moreno i Jim Harbaugh – każdy rzucił przechwycenie w jednym meczu. W listopadzie 19 przeciwko Denver Broncos, Leaf ukończył 13 z 27 podań i osiągnął kariery w grze pojedynczej wzloty w rankingu rozgrywających (111,8), mijania jardów (311) i mijania przyłożeń (3), ale Chargers przegrali mecz 38-37. Po starcie 0-11, Chargers zdobyli swoje pierwsze zwycięstwo 26 listopada, 17-16 nad Kansas City Chiefs. Chargers wziął prowadzenie 14-3 na początku drugiej kwarty po Leaf rzucił dwa przyłożenia do Freddiego Jonesa, ale atak walczył późno w grze na plecach dwóch przechwytów, z których jeden został zwrócony na przyłożenie.

Leaf ponownie grał słabo z czterech kolejnych typów przeciwko San Francisco 49ers w dniu 3 grudnia, a tylko 9 z 23 podań zakończone w dniu 10 grudnia w przegranej do Baltimore Ravens. Zdobył 23 z 43 podań na 259 jardów, dwa przyłożenia i jedno przechwycenie w przegranym 17 grudnia meczu z Carolina Panthers 30-22. W finale, z prawie dwie minuty pozostały w grze, Leaf ukończył podanie 10 jardów do Curtisa Conwaya, który został wykluczony sześć cali krótszy od strefy końcowej. Jednak w pierwszym down 'u nieporozumienie między Leafem a running back Jermaine Fazande zaowocowało fumble i 8-jardową stratą, a kolejne dwa zagrania po karnych zmusiły do czwartego down’ a i bramki 10 jardów od strefy końcowej, a czwarte podanie Leaf ’ a było niekompletne. W ostatnim meczu sezonu 24 grudnia Leaf zaliczył 71-jardowe przyłożenie do Jeffa Grahama w pierwszym meczu z scrimmage, ale San Diego przegrało z Pittsburgh Steelers 34-21. W meczu Leaf zaliczył 15 z 29 podań na 171 jardów, 1 przyłożenie i 1 przechwycenie oraz rzut finałowy. W sezonie 2000 Leaf wykonał 50% (161 z 322) swoich podań na 1883 jardów, 11 przyłożeń i 18 przechwytów.

Po zakończeniu sezonu katastrofalnym rekordem 1-15, The Chargers wydali Leaf 28 lutego 2001 roku. W ciągu trzech sezonów z Chargers, wygrał tylko cztery z 18 meczów jako starter, i rzucił w sumie 13 przyłożeń i 33 przechwytów.

Tampa Bay Buccaneers (2001)Edit

2 marca 2001, dwa dni po wypuszczeniu go przez Chargers, Leaf został zgłoszony przez Tampa Bay Buccaneers, którzy byli zaintrygowani jego talentem fizycznym i planowali rozwijać go wolniej, dając mu czas na oglądanie i naukę. Nadgarstek Leafa wciąż się nie zagoił, a lekarze zalecili operację. Po przeciętnych występach przedsezonowych został poproszony o zaakceptowanie degradacji do statusu czwartego rozgrywającego w drużynie i zaakceptowanie niższej pensji. Odmówił i został zwolniony 3 września, pięć dni przed rozpoczęciem sezonu 2001.

Dallas Cowboys (2001)Edit

jego kolejną próbą powrotu był Dallas Cowboys, który podpisał kontrakt z nim po zwolnieniu go przez Buccaneers, ale nie udało mu się przeprowadzić pierwszej próby fizycznej i został zwolniony 5 września. Po tym, jak Quincy Carter odniósł kontuzję, 12 października the Cowboys ponownie podpisali kontrakt z Leafem. The Cowboys zwolnili go w maju 2002 po tym, jak wystąpił tylko w czterech meczach — wszystkich przegranych — rzucając na cztery mecze łącznie 494 jardów z tylko jednym przyłożeniem i trzema przechwytami.

Statystykaedit

4 3 45 88 51,1 494 5,6 1 3 57,7 4 -7 -1,8 0

rok Zespół GP GS td RTG th> CMP att PCT YDS y/a td int RTG att yds AVG td
1998 SD 10 9 111 245 45, 3 1289 5, 3 2 15 39.0 27 80 3,0 0 2000 A 11 9 161 322 50,0 1,883 5,8 11 18 56,2 28 54 1,9 0 2001

niewidomy
Kariera 25 21 317 655 48.4 3666 5, 6 14 36 50, 0 59 127 2, 2 0

źródło:

emerytura i legacjaedit

kilka dni później dostał kolejną szansę, kiedy Seattle Seahawks podpisało z nim roczny kontrakt, planując pozwolić mu rozwijać się powoli (tak jak zrobili to Buccaneers), aby jego wciąż kontuzjowany nadgarstek mógł się wyleczyć. Wziął udział w wiosennych minicampach i wydawał się optymistyczny wobec swojej nowej drużyny, ale nagle odszedł w wieku 26 lat tuż przed rozpoczęciem obozu szkoleniowego Seahawks w 2002 roku, nie oferując żadnych wyjaśnień na początku. Trener Seahawk i dyrektor generalny Mike Holmgren powiedział mediom, że nadgarstek liścia nie przeszkadzał mu ani kowbojami, ani Seahawkami.

podczas swojej krótkiej kariery w NFL, Leaf wystąpił w 25 meczach i zaliczył 21 startów. Ukończył 317 z 655 (48,4%) podań na 3666 jardów, z 14 przyłożeniami i 36 przechwytami i oceną rozgrywającego w karierze tylko 50,0. Harrison, jeden z najbardziej wygadanych krytyków Leafa na temat ładowarek, powiedział o swojej emeryturze: „wziął pieniądze i uciekł. Osobiście nigdy nie mogłem dobrze wypocząć w nocy wiedząc, że moja kariera tak się skończyła. Normalnie w tej grze, dostajesz z powrotem to, co włożyłeś w to, a on prawie dostał z powrotem to, co włożył w to”.

ESPN umieścił Leaf na pierwszym miejscu swojej listy 25 największych sportowych flopów w latach 1979-2004. Komentator sportowy NBC Michael Ventre nazwał go”największym popiersiem w historii sportu zawodowego”. Od czasu przejścia na emeryturę Leaf, sportowcy i komentatorzy scharakteryzowali późniejsze losowanie potencjalnych rozgrywających NFL jako „The next Ryan Leaf”. W 2010, NFL Network wymienione Leaf jako numer jeden NFL quarterback popiersie wszech czasów, dodając, że jedynym dobrem, który wyszedł z draftu Leaf dla ładowarek jest to, że umieścić zespół w pozycji do draftu LaDainian Tomlinson, Drew Brees, i ostatecznie (po tym, jak początkowo pojawił się Brees sam będzie draft popiersie) Philip Rivers.

Deadspin uznał Leaf za szóstego najgorszego gracza NFL wszech czasów w 2011 roku, stwierdzając, że „nazywanie Leafa popiersiem jest niesprawiedliwe dla Blair Thomases i David Carrs świata.”

Ostatnio Dish Network włączyło Leaf do swojego” największego Bracketa NFL”, gdzie był” 1 Seedem „wraz z innymi popiersiami JaMarcus Russellem, Tony’ m Mandarichem i Davidem Carrem.

Leaf w 2016 porównał problemy rozgrywającego Cleveland Browns Johnny ’ ego Manziela do jego własnych, mówiąc, że to było jak „patrzenie w lustro” i że jedyną różnicą było to, że problemy Leafa z nadużywaniem substancji miały miejsce po przejściu na emeryturę. Leaf stwierdził, że Manziel jest w stanie uzyskać pomoc, której potrzebuje. Według Leaf, ojciec Peytona Manninga Archie Manning zapytał ojca przed Draftem NFL 2004 o to, jak traktowali go Ładowarki. Przyjmując odpowiedzialność za swoje złe zachowanie i grę, Leaf powiedział, że jego ojciec mówi Archiemu, że zespół mu nie pomógł, co było powodem, dla którego brat Peytona, Eli Manning, zmusił Chargers do wymiany go na New York Giants w tym samym roku.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.